Kral Ciplak....

Geceleri gördügüm Rüyalar hic gercek olmadi. Ama hep bir umut katti. Günes beni hep ISITTI ama sicagi hic kisi gecirmeye yetmedi. Rüzgarla gelen sessizlik hep yagmurla calkalandi.

Aynada gördügüm gercegi hep istedigim gibi algiladim . Hatir üzerine yasadigim bir hayat ne kadar gercek olabilirdiki?! Bilmiyorum cünkü hep baskalari daha iyi biliyorlardi...

Sen sustukca onlar daha fazla konusuyor...kimse hep beraber susalim diyemiyor. Gercekler istedigimiz sekilde yansiyor ve ne kadar dogru veya yanlis kimse soramiyor...cünkü artik sorgulamakla bazi isler olmuyor...

Yazmakta bir teselli gibi geliyor ama orda bile istedigin her cümle artik eski temiz haliyle anlam katamiyor...

Cok degistik cok degistirdik ama bir türlü memnun olamadik. Verilenle hic bir zaman yetinemedik hep daha fazla istedik, oysa daha fazla ne kadar eksik oluyormus bazen.

Temiz olan birseyi para icin kirletip sonra onu temizleye bilmek icin daha fazla para harcamak ne kadar mantik tasiya billirki....Deginmek istedigim hersey artik o kadar uzakki yazmak bile zor geliyor icimden.

Herkesin bildigi bir gercegi niye kimse kabullenmezki ? Korktugumuz, icimizdeki egolarin tatmin olmamasimi yoksa birgün aslinda coktan kaybettigimiz bu hayati kaybetmekmi ?!?

Bir gercek var oda kimse artik neyin dogru neyin yanlis oldugunu bilmiyor. Varsayimlar üzerine kurulmus bir düzende yasiyoruz. Tek ümidimiz alisik oldugumuz bir sistemin
degisime ugramamasi...Oysa degisim degilmidir hayati ilginc kilan? Oysa degisim degilmidir bize bu Dünyada yasam saglayan ?

Monoton dedigimiz deyim neye göre ölcülür ? Bu cok güzel bir soru degilmi ? Bilen varmi ? Ben bilmiyorum ne kadar monotonun iyi veya kötü oldugunu hic ölcme sansim olmadi !!!

Bu yazdiklarim kadar karisik bir yasam tarziniz var ne kadar siz güzel desenizde icinizin bir kösesinde birseylerin dogru olmadigini anlamaniz icin Aynaya bakmaniz yeterli....ve unutmayin
siz istediginiz kadar sussanizda bakmasanizda "Kral ciplak"....

Iyi Günler....

karanlik kötü demek degil sadece fark yaratmak...

...3 nokta koydum basina okumasi kolay olsun diye.

Sonunu ben daha düsünmedim, o yüzden siz hic sormayin.

Kisa kisa anlatmak geliyor bugün icimden ...uzun kurmadan sizin o kadar deger verdiginiz o sacma cümleleri. Bir varmis bir yokmus diye baslasam olmaz herhalde ... o yüzden ciddi bir sekilde düsünerek yazmak lazim, kizdirmadan okurlari.

Rüzgar ile yagmur cok iyi anlasiyorlar dimi ? :)
Bilmem sizce ...yok olmadi yahu yine olmadi...toparlamam lazim ama gercekten olmuyor...

Niye bu kadar sacmaladigimi ben biliyorum aslinda...o kadar bosku yasadimigiz hayat...o kadar kisaki...verdigimiz deger bence abartili.

Daha biraz ciddi bakalim diyorum ... mesela daha cok gülebilelim...veya dalga gece bilelim kendimizle...kizmayalim etrafa bosu bosuna zaten degismiyorlar...zaten farklilar...en azindan bizden farkli.

Güzel olanda bu degilmi ... herkes farkli ... gerci olmak istedikleri ayni sey (bu seyi aciklamayi düsünmüyorum ;) ) ama hepsi farkli. Ne ararsan var ... hic canin sikilmiyor bu hayatta ... ac televizyonu bol bol yalan ... ac gazteyi bol bol iftira... ac interneti bol bol süslenmis icerigini kimsenin tam anlamadigi websiteleri..

Neyse konuyu uzatmayalim...bi raki masasi kurup sarap icelim nede olsa bira buz gibi ...
Böyle birsey iste hayat...ne istersin ...ne bulursun...gerci ben en sonunda aradigimi buldum ama o olayin bu yaziyla bi alakasi olmadigi icin önemli degil....durun durun önemli tabi simdi okur sonra ben önemli degilmiyim der cünkü o ters anlar...

Gerci bu ters anlama kadinlarda genetik birsey galiba ... cünkü erkeklerin onlarin hakkinda positif düsüne bileceklerini sanmayan bu tatli güzel varliklar...böyle arada sirada cümleleri süsleyelimde ...hos gelsin kulaga.

Yines sastik komple konudan...bir kadin ugruna...ama degermi derseniz deger herzaman ugruna....

Tamam yeter yeter...nerde kalmistik...yalan? hayat ? internet? toparliyalim !!!

Ciddi yazmak o kadar sacma geliyorki artik böylesi daha güzel sanki...günler gectikse veya yas ilerledikce ...hayatin ne kadar bos oldugunu görüyor insan...kendi dolduruyor isterse ... ama hep bulamiyor.

Rüzgar niye Yagmurla iyi anlasiyor bilmem ama ikisi sanki birlestiginde bana bir bütün gibi geliyor ... ayni günes´le ay gibi gerci onlar birbirlerini hic görmüyorlar adamislar kendilerini bir oyuna biri gidiyor digeri geliyor ama ikisinden biri olmassa digerinin hic bir anlami kalmiyor...

Aydinligin degerini bilmek icin ...karanligi tatmak lazim....bu cümlede tek dikkat etmeniz karanlik kötü demek degil sadece fark yaratmak...

tek bir sayfa...

Beyazdir yazdigim sayfalar, kirlenmeyi ögrenmek gibi beklerler....üzerinde olusturdugum ve sacmaladigim cümleleri bir SIR gibi saklar dururlar...

Yanlizdir her sayfa kendine göre, bir kisa hikaye gibi. Anca birlestiginde uzur o hikayeler... bazen katar bir anlam....ama bazen tek bir sayfa bütün bir kitaba vurur damgasini...

Gerci herkes o kitabi konusur...herkes o kitabi över ...kimse demez o sayfa...kimse bilmez tam neresinde ....o kalin kitabin ....o tek sayfa...

Aslinda hayata benzer ...bir bütün tek olmayi özlediginde ...unutur özlemeyi...cünkü onsuz bir bütün yoktur...

Bütünsüz hayatlar tek yasanmaz...bütünsüz zamanlar tek gecilmez...yollar uzar ...hayatlar tikanir...kimsecikler unutmaz...ama o tek sirf bir bütün icin yasamayi algilar...ve tekrar tekrar yasamayi dener....

Nefessiz kalmak ...yorgun düsmek ...pes etmek icin uzun bir yol varken yer kalmaz hayatlarinda...düsünürler ama bir düs gibi yasarlar....yüzü sakli bir gercegi yasamak gibi....

Anlatmayi bilmeyen birine sorular sordugunda alicagin tek cevap ... bildigin cevaptir...

Her dogdugunda tek bir hedef icin yasarim demis ... ve hep o hedef icin tekrar dogmus...bitmeyen bu sürec onu zamanin bir parcasi yapmis...hedefini hala ariyan ve hic bikmadan devam eden bu "GÜNES" ....umariz hic hedefini bulmaz ve biz bencil Insanlar hep huzurla yasariz....

Bazen kattigimiz anlam...takip ettigimiz hedeften daha degerli olabiliyor...bazen yasam bize anlam veremedigimiz bir sürec yasatiyor....bazen ruhumuz bedenimizden daha büyük bir anlam tasiyor....

bazen dogmak yetmiyormus...

...bir kivilcim kadar sessisdir Insanin Ruhu .... hüzün dolu anlarda kabari versede görmez gözler....o kücücük kivilcimi...
yanlizdir olmayan bir kalabalik kadar ...yorgundur hedefsiz bir yol üstünde kalmis bir vücut gibi...

Tek istegi ulasmak veya bulmaktir ...tutunacak bir hedef veya anlam...ama karanliktir gidemedigi veya bulamadigi yol...
Bazen göz yaslari kadar kurudur hayatin verdigi bu sacma yasam....bazense soguktur insanin duydugu hayata olan Anlam....

Tek basina baslar anlamsiz bir yasam ve her adimla katar ufakta olsa bir anlam....aramakla gecer sonsuz ama kisa süren bir yolculuk....
buldugunda belki farkina bile varmassin...o kadarda sacmadir ...anlamsiz bu hayat...

Ilk ve son gibi gelir bazen ....soguk veya sicak gibi degisir zaman akisinda ...tek bildigin bilmedigin ama merak ettigin bir hayat. Keske olmak icin
var olmaya gerek olmasa.

Bilmediklerin tek olur hayatinda...bildiklerin cogalir zamanin akisinda.

Özlem duydugun tek sey aldigin nefesin her an verebilecegi tek bir anlam kipirtisi....sense nefesin tadini cikaramiyan yanliz bir cocuk...

Gelismek icin caba gösterdigin her an sana bir umut verir ilersi icin...."belki" dersin "bende birgün"...ama hep bir eksikle yasarsin ....
her sabah actigin o gözler sana bunu animsatirlar o hedefsiz bakislarla...

Karanlik ve sessiz Geceler duydugun o ugultu....bicimlenmis bir sessiz sonsuzu anlatir sana...sense anlamakta zorlanan bir zavalli gibi duymazdan gelir ....gecenin
icinde kaybolmus uykunu ararsin. Dinlemek bazen zor olabilir !

Bu kadar yalanin icinde ...gercekler ürkütücü gelebilir ...korku verir .....istemessin duymak...yalanlar hep daha güzeldir gözlerimizi kapattigimizda ancak.

Ne kadar komik ...ne kadar basit ... bir Gercegi zora sokmak gibi ....sonsuz bir hedefsiz zora...keske hep olsaydik ilk algiladigimiz o insan gibi ....keske hep korkmadan
dinleseydik o karanligin anlattigi sessizligi....keske Insan olsaydik...tek bir an icin algilasaydik Insan olmanin güzelligini....

bazen dogmak yetmiyormus....Insan olmaya....

senaryo....

Bir senaryo yazmak icin oturdugunda Insan önce hep bir son düsünür ve sonra o sona uygun bi senaryo. Yazdigi her satirda aklinda hep o son vardir....her yazdigi cümle o sona odaklanmis bir yol gibi satir satir ilerler....

Hep o An vardir aklinda....yazdikca yaklastigin o an...yasadikca yaklastigin o an....satirlar uzadikca...sayfalar ilerledikce...bir heyecan sarar icini ....uzun bir zamani tek bir An icin harcar insan.

O an ...o son ....geldiginde....büyük bir heyecanla koyar yazarimiz son noktasini ve yüzündeki o huzurlu ifade kaleminin her kösesinde belli eder zaten kendini...

Ne güzel bir son....diye övünür icinde yanliz. Ama bu sonu düslerken o kadar yanliz kalirki ...yolun sonuna geldiginde kimseciklerle paylasamaz....

Arkasini dönüp baktiginda kimseleri göremez...yanliz bir son...anlam tasiyan ...anlamsiz bir yol....

Harcadigi o uzun Zaman....o uzun cümleler hic bir anlam tasimaz....hatirlamaz bile yirtdigi o sayfalari....hatirlamaz bile kurup yine unutdugu cümleleri....hic bir anlam tasimaz o an yasanmis kelimeler...

Zamanin akisinda kaybettigin degerler bazen bir eksiklik yaratabilir hayatinin geri kalan kisminda. Bitmeyen bir sona yaklasirken hatirlamakla yetinirsin unutdugun düslerin güzelligini....
Özlem gibi hislere kapilirsin....anlamini bilmedigin halde. Sessiz yasamak zor gelir sana bu kadar ses varken ...ama susarsin...

Kalabalik bir cümle gibidir hayat....uzadikca degerini kaybeder...

Yazdiginiz her harfi yasayin....degerini bilin...yormadan yazin...unutmadan anlatin...sonu icin degil ... oraya giden her ani yasamak icin yazin....vardiginizda his ettiginiz o güzel cosku ....icinizdeki cocugun heyecani

...size vardiginiz bu sonun aslinda yeni bir sonun baslangici oldugunu gösterir....

...ne güzel bir Gece....

...hic farkina vardinizmi...farkinda olmadan...hic düsündünüzmü...veya hatirladinizmi...?

Ne zaman nasil olmasi gerektigini kimden ögrendiniz....?
Onlarmi söyledi?
Yoksa sizmi bu karari verdiniz?

Istedimiz gibi yasamak bazen daha zor geliyor insana degilmi?

...ama baskasinin istedigi gibi yasadiginda
...suclu aramak daha kolay kaciyor degilmi...?

....hatalar yaptigimiz hatalardan olusan bir zincir gibi büyüyen gecmisimizi olusturur...

....gelicegi düsünmeyiz cünkü gecmisimiz yormustur düsünme arzumuzu...

...gelicegi daha yasamadan sekillendirir ve sabirsiz bir sekilde gelmesini bekleriz....

...yani olmamis birseyi olmus sayip daha olmadan yasariz...ve o an geldiginde yasanmis gibi

...hatirlariz...!!!

...peki düslemek yasamaktan dahami güzel?

Yoksa sabirsizligimizin bize yasattigi bir yenilgimi?

Ve eger öyleyse o zaman bizi bu hayatta gercekten tek yenebilen kisi kendimiz olmuyormuyuz ....?!?

Düsünmek tabi güzel...ama nereye kadar...bunun siniri nerde bitiyor...ve bazen cok düsünmekten yasamayi unutabiliyormuyuz...?

Eger öyleyse niye yasiyoruz...niye o AN varken...olmayan bir ANI düsünüp kendimizi yoruyoruz....

Ne komik degilmi...zaman hic durmadan akiyor...bir akinti almis gidiyor....ve biz ortasinda....belkide elimizi uzatsak tutuna bilecek bir dal bulucagiz...ama kafamizi kaldirip etrafa bakmiyoruzki ...cünkü tek sorunumuz....belli olmayan bir zamanda...basimaza gelicek herhangi bir düsünce...sanki icimiz bizi hapis almis...sanki gözlerimizi kapatmis...

Sabahi beklerken....o an o Gecenin ne kadar güzel oldugun farkina varamiyorsan....o bekledigin Sabahin hic bir anlami kalmaya bilir....

tek bir satir....

Hersey yazdigin ilk harfle baslar....hic bir anlam tasimayan tek bir harf...

...pesine harfler teker teker dizilir...cümleler olusur...sayfalara dönüsür...ve sen farkina varmadan...cok derinlerde bulursun kendini...

Algilamasi zaman zaman zor olan cümleler olusur...kalabalik bir sayfanin icinde bulursun onlari...ilk bakista carpmaz göze...cünkü sekil ve görünüs olarak hic bir farki yoktur digerlerinden....

Hani olur ya bazen kitabin bir sayfasinda...

...tek bir cümleyi... veya satiri arka arkaya okuruz defalarca...hic bikmadan. Hatta bazen o kitabi elimize alip sirf o satiri okumak icin arariz sayfalari...

...okuduktan sonra ise rahatlamis bir sekilde kaldiririz o kitabi...yüzlerce sayfa ...ama tek bir satir...bize o AN icin yeterli gelir...

Sonu belirsiz.. basiysa karisik...tek bir cümleyle baslar hersey...yazarin amaci birsey anlatmak...veya bir konuya deginmektir...zaman zaman kendi hayatindan katar bazi satirlar...zaman zaman etrafinda gördügü insanlari anlatir üstü kapali...

Bazen sonu bellidir bir yazinin senin tek görevin o sonu bulmaktir. Ve bazen öyle bir cümle olusurki o an birakirsin yazmayi...cünkü bundan sonrasi bos gelir okuyana...

Satirlar büyük bir kutu gibidir...disi güzel iciyse bos. Yazmaya basladiginda sen doldurursun o kutuyu...istedigin herseyi...her ANI...her ANIYI...her sevinci ...her hüzünü koyabilirsin ona....

sonra kapatirsin kapagini son güzel bir cümleyle...ve sunarsin insanlara...

Okuyanin görevi cok basittir...o kutuyu acan anahtari ...bu satirlarda bulabilmek...

...bulan cok azdir...buldum sananin sayisida okuyandan fazladir....

Bazi kutular hep kapali kalir...bazende o anahtari seneler sonra bulursun...cünkü okudugun bir kitap sana 5 sene sonra baska bir hikaye anlata bilir. Sanki dura dura ...icindeki satirlar degismis olur...anlami farkli...kokusu bile degisik olur...

Acilmiyan kutular...aklima özel Insanlari getirir ...hani vardir ya...hep actim sanirsin...hep anladim sanirsin...sonra icine bakmak icin uzandiginda....daha yolun basinda oldugunu anlarsin....

bir yerde hata yaptigini ...bir cümleyi eksik veya yalnis algiladigini anlarsin...
bu cok olur .... cünkü okudugun kitap zordur...veya daha öncekilerden cok farkli...cok daha derin...cok daha güzel...

oturup birdaha okursun...yeniden algilarsin...hic bikmadan...meraktan degil...istediginden...arzuladigindan...inandigindan...SEVGINDEN...

....eger gerekirse o Kitabi bi hayat boyu okursun...hic bikmadan...ve birgün o güzel sona geldiginde...okudugun her Satirin ne kadar degerli oldugunu anlarsin...